protonation

US Davis Pepper Spray Ultimate Best Of

2011-11-28T00:52:00.001+02:00

Οι τρεις διακρίσεις της δημιουργικότητας κατά Έκο

2011-08-12T21:25:00.001+03:00

Μια από τις ευρύτερα πιο αποδεκτές διακρίσεις στο χώρο των αισθητικών θεωριών και προσωπική μου αρχή είναι η "τριπλή διάκριση της δημιουργικότητας" του Ουμπέρτο Έκο από την ιστορική συλλογή δομικίων του "Κήνσορες και θεράποντες" (εδώ μπολιασμένη και με ιδέες του συγγραφέα Στάθη Βαλούκου).

Σύμφωνα λοιπόν με τον Έκο, αναλόγως του τρόπου με τον οποίον ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί τις αφηγηματικές τεχνικές για να ερμηνεύσει την πραγματικότητα και να εκφράσει τις ιδέες του, το δημιούργημά ορίζεται ως αυθεντικό, επιφανεικό ή ρηχό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για άλλη μια έκφανση του κατ' ουσίαν πλατωνικού τριπτύχου: γνώση, άγνοια, ημιμάθεια

Αυθεντικό λοιπόν είναι το δημιούργημα εκείνο που αντικατοπτρίζει και εκφράζει πλήρως την εποχή του. Είναι αυτό που σύμφωνα με τον Κούντερα "αγγίζει την ουσία των πραγμάτων". Είναι πρωτότυπο γιατί δεν εκφράζει απόψεις τρίτων αλλά τις απόψεις του δημιουργού του και χρησιμοποιεί τη γλώσσα της εποχής του για να μιλήσει για τα αιώνια θέματα.

Στον αντίποδα του αυθεντικού είναι το επιφανειακό. Είναι το προβλέψιμο και ήδη χρησιμοποιημένο. Εκφράζει συμβατικά τη μέση ηθική και απευθύνεται στο κοινό με στερεότυπους τρόπους. Ενθαρρύνει "μια παθητική και άκριτη θεώρηση του κόσμου αποκοιμίζοντας κάθε ιστορική ή κοινωνική συνείδηση, με σκοπό τον εφησυχασμό και τη μη εμπλοκή του θεατή σε μια κριτική διαδικασία". Στο δικό μας επίπεδο, της φωτογραφίας, είναι εκείνο που στοχεύει στο μηρυκασμό του θεατή, αναγορεύοντας σε υπέρτατη αξία τη δημοτικότητα της φωτογραφίας, θυσιάζοντας στο βωμό της οτιδήποτε "καινούργιο, αβέβαιο και επικίνδυνο".

Τέλος, το χειρότερο από τα τρία είδη είναι το ρηχό, δηλαδή το επιφανειακό που υποκρίνεται ότι είναι βαθύ, αυτό που διαπερνά μεν την επιφάνεια αλλά μένει εκεί. Η βασική του διαφορά από το επιφανειακό είναι ότι καταφεύγει στη μίμηση του εντυπωσιασμού και χρησιμοποιεί "επαναστατικές καλλιτεχνικές διαδικασίες", όταν πια είναι ήδη γνωστές, διαδεδομένες, φθαρμένες και αναλωμένες. Στο επίπεδο της φωτογραφίας προσπαθεί να επαναλάβει επιτυχίες του παρελθόντος, ή "δανείζεται" τεχνικές πρωτοπορίας και μιμείται κακότεχνα επιτεύξεις άλλων. Πολλοί ονομάζουν αυτό το είδος "κιτς", "δήθεν" ή "κουλτουριάρικο". Όπως λέει κι ο γερο-Έκο: "Είναι αυτό που προτείνεται ως ιδανική μορφή σε ένα οκνηρό κοινό που επιθυμεί να εντρυφήσει στις αξίες του ωραίου και να πιστέψει πως τις απολαμβάνει, χωρίς να χάνεται σε κοπιαστικές προσπάθειες".

Σ'αυτήν την υπέροχη χοάνη

2010-09-04T17:18:00.001+03:00

Οι επιλογές του Ηρακλέους

2010-07-20T00:14:00.001+03:00

Όπως μάθαμε στο δημοτικό, κάποια στιγμή στη ζωή του, και αφού είχε ξεπετάξει κάμποσους άθλους, ο Ηρακλής κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο της Αρετής και στο δρόμο της Κακίας. Ο πρώτος ήτανε κακοτράχαλος, ανηφορικός και δύσβατος στην αρχή αλλά στο τέλος έστρωνε ενώ ο δεύτερος ήτανε το ακριβώς αντίθετο. Ο Ηρακλής ακολούθησε τον πρώτο. Δεν υπάρχει νόημα να σταθούμε στην ηθικοπλαστική, επιφανειακή ανάλυση που μας διδάξαν στο δημοτικό.

Πάμε απ’ ευθείας σε δευτερογενή ανάγνωση.

Το πρώτο δεδομένο το έχουμε ήδη θέσει. Ο ένας δρόμος ήταν το ακριβώς αντίθετο του άλλου. Αν έπαιρνες το δρόμο της Αρετής ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή, είχες το δρόμο της Κακίας. Η μόνη τους διαφορά είναι το πρόσημο, η φορά. Κατά τα άλλα πρόκειται για τον ίδιο δρόμο.

Το δεύτερό μας δεδομένο είναι ότι ο Ηρακλής διάλεξε το δρόμο της Αρετής. Προφανώς οι δυο δρόμοι, όπως και οι δυο γυναίκες, είχαν συμβολική σημασία. Ο προβληματισμός του Ηρακλή δεν ήταν πώς θα πάει στο επόμενο χωριό. Η αληθινή επιλογή ήταν επιλογή ζωής. Ο Ηρακλής επέλεξε το δρόμο που θα ακολουθούσε στη ζωή του. Τελικά διάλεξε όντως το δρόμο της Αρετής;

Ας δούμε τη ζωή του επί τροχάδην. Γεννημένος από «πλούσια αρχίδια» (του Διός), από την κούνια του ήδη, δεν είχε να φοβηθεί κανέναν. Έφαγε για πρωινό τους δύο πύθωνες αντί να τον φάνε αυτοί και συνέχισε ακάθεκτος τον ένα άθλο μετά τον άλλο σαν να έκανε περίπατο στον κόσμο. Το αυτί του μεγαλύτερου παλικαρά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν ίδρωσε ούτε μπροστά σε λιοντάρια, ούτε σε μυθικά τέρατα, ούτε σε στρατούς ολόκληρους. Ποτέ δεν αποτύγχανε, πάντα με την πρώτη εκτελούσε την αποστολή του και πήγαινε στην επόμενη. Στο τέλος είναι που χάλασε η δουλειά. Ένα τέλος που ακόμα και οι τραγικότεροι των ηρώων δεν θα το ζήλευαν. Ο Ηρακλής, ο αήττητος μεταξύ των ανθρώπων, και αφού είχε κατακτήσει όση δόξα μπορεί να χωρέσει ένας θνητός, πέθανε μέσα σε αφόρητους πόνους από ένα δηλητηριασμένο χιτώνα που του κατέκαιε τις σάρκες, προδομένος από την εκλεκτή της καρδιάς του! Η δαφνοσκεπής του πορεία είχε το πλέον άδοξο τέλος.

Αυτός δεν ήταν ο δρόμος που υπέδειξε η Αρετή. Ήταν σαφέστατα ο δρόμος της Κακίας.

Τότε γιατί ο μύθος υποστηρίζει το αντίθετο; Μα το είπαμε πιο πριν. Στην ουσία πρόκειται για έναν και τον αυτό δρόμο. Ένας ήταν ο δρόμος και ο Ηρακλής τον ακολούθησε.

Κι εδώ φτάνουμε στο υπόρρητο συστατικό του μύθου. Τις επιλογές. Επιλογές σημαίνει ελευθερία. Είναι το πρώτο πράγμα που πάει στο μυαλό μας. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια ψευδαίσθηση επιλογών, άρα με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας. Στο συγκεκριμένο δίλημμα ό,τι και να διαλέξει κάποιος είναι το ίδιο.

Δηλαδή αυτές είναι οι επιλογές μας; Αυτό θέλει να μας πει η ιστορία; Ότι δεν έχουμε επιλογές; Όχι φυσικά! Έχουμε και παραέχουμε. Το πιο βρώμικο κόλπο στη μαύρη βίβλο του μάρκετινγκ. «Θες το απορρυπαντικό Α ή το απορρυπαντικό Β;». Υπάρχουν άπειρες επιλογές που εσκεμμένα δεν τίθενται, που όλες θα μπορούσαν να συνοψιστούν στο «κανένα από το δύο»!

Η ζωή μας δεν είναι ένας μονόδρομος που ξεκινάει από κόλαση και καταλήγει σε παράδεισο, ή το αντίστροφο. Η ζωή μας είναι μια ατέλειωτη αλληλουχία συμβάντων και καταστάσεων που άλλοτε είναι θετικά και άλλοτε αρνητικά. Η ζωή μας είναι κάθε στιγμή ένα κράμα από σκαμπανεβάσματα, ένα κοκτέιλ ευκολίας και δυσκολίας, ευτυχίας και δυστυχίας, παραδείσου και κόλασης.

Και ξαναρωτώ: Τότε γιατί ο μύθος υποστηρίζει το αντίθετο;

Τώρα που εκθέσαμε τα δεδομένα η απάντηση είναι πλέον προφανής. Δίνεται ήδη στον τίτλο: «Οι επιλογές του Ηρακλέους».

Ο μύθος δεν αναφέρεται στις δικές μας επιλογές. Ο μύθος αναφέρεται στις επιλογές του Ηρακλέους. Οι δικές μας επιλογές είναι άπειρες. Οριζόμαστε από την ελευθερία μας. Ο Ηρακλής όμως δεν είναι ένας από μας. Είναι ένας τραγικός ήρωας, ένα αρχέτυπο, σαν τον Οιδίποδα, το Χριστό ή τον Καραγκιόζη.

Κι αν κάποιος από μας θελήσει να γίνει Ηρακλής; ή έστω να του μοιάσει;

Τότε όσο θα απομακρύνεται από το κέντρο, όσο θα πλησιάζει στο Ηράκλειο άκρο, τόσο οι επιλογές του θα μειώνονται.

Για τον Ηρακλή δεν υπάρχουν επιλογές παρά μόνο μια ακραία κατάσταση του είναι.

Η επιλογή του να είναι Ηρακλής καταργεί κάθε άλλη.

Αθήνα, 21 Νοεμβρίου 2007

Donnie Darko

2009-07-26T20:27:00.001+03:00

Καταρχήν... τη Στρουμφίτα δεν την έφτιαξε ο Μπαρμπαστρούμφ αλλά ο Δρακουμέλ. Είχε σταλεί σαν κατάσκοπος του Δρακουμέλ, με την πρόθεση να καταστρέψει το στρουμφοχωριό. Αλλά η απέραντη Καλωσύνη του Στρουμφικού Τρόπου Ζωής τη μεταμόρφωσε στη Στρουμφίτα που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε. Και όσο για το σενάριο με την παρτούζα... απλά δεν γίνεται. Τα Στρουμφ είναι ασεξουαλικά. Πιθανότατα δεν έχουν καν αναπαραγωγικά όργανα εκεί κάτω μέσα σ'αυτά τα άσπρα παντελονάκια. Ο μόνος λόγος που τα κάνει να υπάρχουν είναι καθαρά τα ξόρκια και η μαγεία... που προσωπικά τα θεωρώ μαλακίες, αν θέλετε τη γνώμη μου.
Αυτό είναι και το τόσο παράλογο σχετικά με τα στρουμφάκια... ποιος ο λόγος να ζεις αν δεν έχεις πούτσο;

Kazakhstan Superstar

2009-04-12T21:11:00.004+03:00

Socìetas Raffaello Sanzio

2009-01-28T14:57:00.022+02:00

Calendarium Socìetas

Divina Commedia. Inferno
dal 3 al 4 giugno 2009 Athens Festival, Athine, GRECIA

Divina Commedia. Paradiso
dal 5 al 12 giugno 2009 Athens Festival, Athine, GRECIA

Divina Commedia. Purgatorio
dal 9 al 12 giugno 2009 Athens Festival, Athine, GRECIA

СОЛЯРИС

2009-01-19T23:01:00.003+02:00

- Υποθέτω ότι τώρα θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι για το νόημα της ζωής, ε;

- Σε παρακαλώ, ας μην ειρωνευόμαστε.

- Όταν ένας άνθρωπος είναι ευτυχισμένος, δεν τον απασχολεί το νόημα της ζωής και άλλα τέτοια θέματα της αιωνιότητας. Αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να τίθενται στο τέλος της ζωής.

- Δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσει η ζωή μας, γι'αυτό είμαστε συνέχεια στο τρέξιμο.

- Πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που δεν μπαίνουν ποτέ στον κόπο να ρωτάνε τέτοια καταραμμένα ερωτήματα.

- Αμφισβητούμε τη ζωή ψάχνοντας κάποιο νόημα. Κι όμως για να διατηρήσουμε όλες τις απλές ανθρώπινες αλήθειες χρειαζόμαστε μυστήρια. Το μυστήριο της ευτυχίας, του θανάτου, της αγάπης.

- Ίσως έχεις δίκιο. Αλλά προσπάθησε να μην το σκέφτεσαι.

- Το να το σκέφτεσαι είναι το ίδιο με το να ξέρεις πότε θα πεθάνεις. Το να μη γνωρίζουμε πότε θα έρθει αυτή τη μέρα μας κάνει πρακτικά αθάνατους.

. . .

- Κατά τη γνώμη μου, είναι ώρα να επιστρέψεις στη γη.

Κόλαση είναι...

2008-12-16T01:01:00.000+02:00

Dumb but terribly attractive

2008-11-27T21:55:00.000+02:00

Το σπίτι μου είναι γεμάτο καθρέφτες - καθρέφτες στο ταβάνι, καθρέφτες στο πάτωμα, καθρέφτες στο λουτροκαμπινέ. Κάθε μέρα πριν την δουλειά στη φάμπρικα στις 7, σηκώνομαι από τις 5, γυμνή, μόνο με την κολώνια μου και κοιτιέμαι στον καθρέφτη και λέω «φτου σου κοπελάρα μου». Μετά κατουράω, πλένω τα δόντια μου, τρώω Fitness της Nestle, παίρνω το Cymbalta των 500 mg και ντύνομαι· όλα αυτά κοιτώντας συνεχώς τον καθρέφτη. Μετά παίρνω τα κλειδιά και βγαίνω από το σπίτι αλλά πρώτα κοιτάω τον τελευταίο καθρέφτη δίπλα στην ζαρντινιέρα με τη σεζλόνγκ....

Γαλατσίου & Αγίας Λαύρας

2008-11-27T20:43:00.000+02:00

Νοσταλγία γι'αυτό που έχασες που ποτέ δεν είχες

2008-11-19T22:23:00.000+02:00

Δεν έχω εχθρούς
και δεν είμαι εχθρός κανενός,
σκέφτηκε ο ελέφαντας καθώς αναδευόταν στη ζεστή λάσπη.
Τα πιο δύσκολα πράγματα είναι τα πιο απλά.
Μια αγκαλιά.
Γλυκά φιλιά.
Επιτέλους σπίτι!

Mirage on marble

2008-10-27T17:01:00.001+02:00

Όταν χασμουριέμαι παθαίνω φαινόμενο Doppler

2008-10-26T01:34:00.001+03:00

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!

2008-10-20T05:22:00.000+03:00

Kritik der Urteilskraft

2008-10-20T04:19:00.001+03:00

- Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις έναν καλοτεχνίτη από έναν απλό καλλιτέχνη;
- Από τις σαγιονάρες!

Ένα αστέρι λάμπει από την ώρα που συναντηθήκαμε

2008-09-22T15:01:00.000+03:00

- Λοιπόν, είστε έτοιμοι;

- Ξέρω 'γω; Τώρα που έφτασε η ώρα νοιώθω κάπως περίεργα, σαν να μη θέλω ξαφνικά να… σαν να θέλω να το ξανασκεφτώ…

- Μη μου πεις ότι θα μείνεις πάλι!

- Δεν ξέρω. Πάντως η φυγή δεν είναι λύση!

- Φυγή! Φυγή! Έχεις κολλήσει στη λέξη! Είπαμε, δεν φεύγουμε, απλά γυρνάμε πίσω και ξαναρχίζουμε πάλι απ'την αρχή.

- Τόσος κόπος!… Τόσα όνειρα!… Ξέρω 'γω ρε γαμώτο… Δεν μου φαίνεται σωστό να τα διαγράψουμε, έτσι απλά…

- Μην αφήνεις τους ρομαντισμούς να σε παρασύρουν…

- Θυμάσαι;… Θυμάσαι; Όταν κάναμε το μεγάλο βήμα; Όταν αφήσαμε το νερό;

- Ήμασταν νέοι… Δεν βλέπαμε πολύ μακρυά… Ίσως αυτό ήταν και το πρώτο μας λάθος…

- Και μετά, στην πρώτη δυσκολία, το έβαλες κάτω…

- Όχι, προσπάθησα… Προσπάθησα πολύ σκληρά…

- Το ξέρω… Ίσως όμως όχι αρκετά… Εμείς πάντως μείναμε… Και τα καταφέραμε!

- Ναι, μάλλον έχεις δίκιο… Αλλά τότε ήταν διαφορετικά… Τότε ήμαστε μόνοι μας!

- …

- Εξάλλου ο κύκλος κοντεύει να κλείσει. Πρέπει να γυρίσουμε στην πηγή!

- Όχι! Ο κύκλος δεν έκλεισε ακόμα. Ίσως μπαίνουμε σε μια νέα φάση. Πάντως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ακόμα τίποτα!

- Ίσως… Πάντως εμείς πήραμε την απόφασή μας. Και το νέο ξεκίνημα θα είναι διαφορετικό, με όλη την πείρα που αποκτήσαμε στο δρόμο…

- Μάλιστα… Ξαναγυρνάτε στ'αστέρια λοιπόν…

- Ναι…

- Μάλιστα…

- Κι εσείς μένετε…

- Ναι…

- Καλή τύχη λοιπόν φίλε μου…

- Καλή τύχη…

- Και θα τα ξαναπούμε!

- Μμμ… Ναι, ναι… Θα τα ξαναπούμε…

- Αντίο!

...λέει και χάνεται σβέλτα κάτω από το νερό.
Το παχύδερμο κάθεται και κοιτάει τον ορίζοντα.
Κοιτάει το νερό.
Είναι ήρεμο.
Κοιτάει τα σύννεφα.
Στο βάθος ένας γλάρος πετάει μόνος του.
Κοιτάει τον ουρανό.
Ο ήλιος βουλιάζει στη θάλασσα και το πρώτο αστέρι εμφανίζεται.
Γυρνάει και φεύγει κι αυτός.

Η τελευταία νύχτα στην Αμερική

2008-09-22T14:35:00.000+03:00

Ο Γουίλ, ο μαύρος φοιτητής, από τη Νέα Υόρκη
Όταν απ’τη βάρδια του, τη βραδυνή σχόλασε
Στην κάμαρά μου ήρθε, χτυπώντας την πόρτα απαλά
Κι ώρες πολλές σε κακόφημες συνοικίες με τραβούσε

Μού’λεγε πως για τα λεφτά κάνουν τα πάντα στην Αμερική
Και πως για λίγα δολάρια παραπάνω παίρνεις σπέσιαλ περιποίηση
Κι εγώ του’λεγα πως το μόνο που θέλω είναι να δω
«Σαν πάμε μέσα», μου’λεγε, «κι εσύ θα δοκιμάσεις!»

[…»Γύρνα απ’την άλλη!» της λέω. Πριν τελειώσω την κουβέντα, η άλλη γυρνάει, σκύβει και με τα δυο της χέρια μου ανοίγει τα κωλομέρια μες στη μούρη. Ώσπου να πάρω χαμπάρι γυρνάει πάλι, τσιμπάει το χαρτί κι εξαφανίζεται με τον Ozzy να τραγουδάει No more tears. Χύνω μια βότκα πάνω μου, δίνουμε κάνα τιπ και τέτοια. Μου λέει ο Γουίλ: «Τι λες; Θα πάρεις ένα γύρο;» (lapdance). Του λέω: «καλή αυτή!». Είναι που είμαστε και πρώτο τραπέζι κι όλες σε μας έρχονται πρώτες, είναι και που είμαι λίγο χαμένος, σκάει ο Γουίλ τα τεν μπακς και μου λέει: «Σε λίγο θα’ναι δικιά σου!». «-Μα», «-μου» και τέτοια, έρχεται η άλλη και …]

Me and Will in the field, ten years ago

Ο Δράκος

2008-09-13T17:11:00.000+03:00

Ο ήλιος είχε δύσει από ώρα μες στη θάλασσα και ήδη κάθε θερμό χρώμα είχε εξαφανιστεί από τον ορίζοντα.

Η μικρή παράγκα ήταν σκοτεινή και από μέσα δεν ακουγόταν το παραμικρό. Δίπλα στην πόρτα υπήρχε ένα πιάτο φαΐ, μπόλικα φρούτα και ένα μπουκάλι κρασί.

Η πόρτα άνοιξε και στο ημίφως εμφανίστηκε η σιλουέτα ενός γέρου. Η εμφάνισή του ήταν αποτρόπαιη. Τα μακριά, αραιά, άσπρα μαλλιά του, ήταν ανακατεμένα και μπλεγμένα σε τεράστιες τζίβες. Όχι ωραίες, περήφανες τζίβες σαν του Μπομπ Μάρλεϋ, αλλά τυχαίους κόμπους, γεμάτους κλαδάκια που θύμιζαν φωλιές πουλιών. Τα πάλαι ποτέ άσπρα μούσια του ήταν τώρα κατακίτρινα, γεμάτα υπολείμματα φαγητών και εξίσου τζιβιασμένα. Ήταν ντυμένος με κουρέλια, φορεμένα το ένα πάνω από το άλλο, που του έδιναν ένα ακανόνιστο σχήμα. Στα πόδια φορούσε στο ένα μια λιωμένη παντόφλα ενώ το άλλο ήταν τυλιγμένο σε έναν αυτοσχέδιο επίδεσμο. Αλλά το θέαμα που πραγματικά δεν αντεχόταν ήταν η αρρώστια. Τεράστια σπυριά γεμάτα πύον και φλύκταινες που έσκαγαν, κάλυπταν κάθε ορατό σημείο του σώματος, το πρόσωπο, τα χέρια, τις κνήμες.
Και φυσικά κανείς δεν άντεχε τη μυρουδιά. Ούτε τα σκυλιά, που πάντα από μια σεβαστή απόσταση, τον γαύγιζαν ασταμάτητα, με τις τρίχες στο σβέρκο κάγκελο, κάθε φορά που περνούσε κοντά από την περιοχή τους.

Στο χωριό τον ήξεραν όλοι με το παρατσούκλι «ο Σκοτεινός», ίσως γιατί κυκλοφορούσε πλέον μόνο νύχτα. Από ιστορίες γι’ αυτόν, άλλο τίποτα.

Ο γέρος, στάθηκε αρκετή ώρα στο κατώφλι. Έπειτα έσκυψε καταβάλλοντας έντονη προσπάθεια, και πήρε το μπουκάλι το κρασί. Προσπάθησε να πιει μερικές γουλιές, αν και το περισσότερο χύθηκε στα μούσια του και αμέσως ξέρασε. Ήπιε ξανά και ξαναξέρασε. Την τρίτη φορά ήπιε μόνο μια γουλιά και όσο κι αν το σώμα του σειόταν από τους σπασμούς της αναγούλας, κατάφερε και κρατήθηκε.

Ο βασιλιάς του έστειλε πολλές φορές γιατρό, όμως εκείνος τον έδιωξε λέγοντας πάντα ότι δεν εμπιστεύεται τη δυτική ιατρική, ότι όλοι οι γιατροί είναι τσαρλατάνοι που σκέφτονται μόνο το χρήμα, ότι ο καλύτερος γιατρός είναι ο εαυτός μας και τέτοια.

[Συνεχίζεται...]

«Πόσες φορές τη μέρα ονειρεύεσαι;» τη ρώτησε.

2008-09-11T19:30:00.002+03:00

«Η μέρα και η νύχτα δεν είναι μια απλή εναλλαγή φωτός», απάντησε εκείνη.

Λόρκα

2008-09-11T19:15:00.000+03:00

Πράσινο που πράσινο σε θέλω,
πράσινο που πράσινο σε λαχταρώ,
πράσινος άνεμος, πράσινα κλαδιά,
πράσινο σ'αγαπώ

Για να απολαύσεις την πτήση πρέπει να πετάς χαμηλά

2008-09-11T19:08:00.000+03:00

«Καύλα!» σκέφτηκε ο Αλβέρτος και σανίδωσε το γκάζι.
Η πυρέρυθρη πόρσε ξεπέρασε τον εαυτό της.
Η βελόνα σταμάτησε στα 265, νούμερο αρκετά λογικό για ανοιχτό αυτοκίνητο.

[Θα προσπαθήσω να αποφύγω τη μαθηματική ανάλυση που έκανε εκ των υστέρων ο εμπειρογνώμων της αστυνομίας].

Για πολλά χιλιόμετρα πριν και μετά, ο δρόμος ήταν πλαισιωμένος με λεύκες, φυτεμένες όπως πάντα ανά τακτά διαστήματα (ανά 7 μέτρα, αλλά είπα να αποφύγω τα νούμερα).
Τέλος πάντων, η ταχύτητα της κόκκινης βολίδας, συνδυασμένη με την απόσταση δέντρου από δέντρο, πολλαπλασιασμένη με το ηλιοβασίλεμα επί 120 φορές το δευτερόλεπτο έδινε έναν εξωφρενικό παράγοντα: τη μαγική συχνότητα θήτα, το ρυθμό που χορεύουν σήμερα στα ρέιβ.

«Καύλα!» σκέφτηκε ο Αλβέρτος και σανίδωσε το γκάζι.
Η πυρέρυθρη πόρσε δεν αντέδρασε.
Αντ’ αυτού, εισέβαλε βίαια στο μυαλό του μια φαντασίωση.
Φαντάστηκε τον εαυτό του να κάνει ελεύθερη πτώση με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα. Κι ύστερα να καρφώνεται στο έδαφος και να κατεβαίνει, να θάβεται κυριολεκτικά στα έγκατα.
Όμως δε φοβήθηκε. Εκεί κάτω ήταν ζεστά, μητρικά. Έμεινε έτσι μπρούμητα για λίγη ώρα (το πόδι κολλημένο στο γκάζι).

«Σ’αρέσει να σε πιέζω έτσι;» τον ρώτησε.
«Μμ! Ναι!» απάντησε και σιγά σιγά το έγκατο φώτισε.

Ύστερα πάλι στο μπάκετ κάθισμα της πυρέρυθρης πόρσε να προσπαθεί να σπάσει το φράγμα των 265, όμως...

«Εγώ είμαι γυναίκα της φιλοσοφίας» είπε η πόρσε και έβγαλε φτερά.
Κάτι πελώρια, μυώδη φτερά, ικανά να σηκώσουν πάνω από το δρόμο. Όμως (όπως υποδηλώνει και ο τίτλος), η καύλα είναι να πετάς χαμηλά.

«Πρόσεχε ρε μαλάκα!» φώναξε.
Η λεύκα πέρασε σχεδόν ξυστά.
«Πέτα στο κέντρο!» φώναξε.
«Καλά, καλά!» είπε και το χέρι της χώθηκε ανάμεσα στα πόδια του.
«Δε με τουμπάρεις με φτηνά κόλπα» είπε αν και ήξερε ότι είχε χάσει το παιχνίδι, άνδρας γαρ.

Εκείνη τον αγαπούσε, δεν ήθελε να του κάνει κακό, αλλά την πίεζε. Τον αγκάλιασε.

Συναίσθημα.
Τα κύματα Θ επηρεάζουν τη συναισθηματικότητα (σε αντίθεση με τα κύματα Α, τη λεγόμενη λογική συχνότητα).

Ο Αλβέρτος «θολωμένος από την αναλαμπή του ηλιοβασιλέματος διαμέσου των λευκών» (όπως θα ’λεγε κι ο ιατροδικαστής) συνέχισε την τελευταία τρέλα του.

Δεν μπορείς να πεις όχι.
Δεν μπόρεσε να πει όχι. Αντιθέτως καύλωσε, αν και είχε γαμήσει προ δύο ωρών σε πολυτελή οίκο ανοχής στο Παρίσι. Και είναι καύλα να καυλώνεις μετά από γαμήσι.

[Συνεχίζεται...]

Γυμνή

2008-09-11T18:25:00.000+03:00

Το ασυννέφιαστο τοπίο των Κυκλάδων,
στη βάση του οποίου
δεσπόζει το μαύρο ηφαίστειο της Σαντορίνης

Έπρεπε

2008-09-05T08:29:00.001+03:00

Τὰ πράγματα ποὺ ἠγάπα ὑπεράνω ὅλων τῶν ἄλλων, ἦσαν κατὰ σειράν, αἱ ἡδοναὶ τοῦ ἔρωτος, ἡ ποίησις καὶ τὰ μεγάλα ταξίδια - ὅμως, ὄχι ἐκεῖνα ποὺ ἐπιτρέπουν, ἁπλῶς, τὴν μουσειακήν, τρόπον τινά, διαπίστωσιν καὶ ταξινόμησιν τοῦ λεγομένου «ἐντοπίου χρώματος», ἀλλὰ τὰ ἐπιτρέποντα τὴν προέκτασιν, τὴν προβολὴν καὶ τὴν συμμετοχὴν ἑκάστου «Ἑνός», ἑκάστου «Ἐγώ», ἑκάστου Ἀτόμου, διὰ τῆς βιουμένης προσωπικῆς κατανοήσεως τῆς ὁλοκληρωτικῆς οὐσίας καὶ τῆς οἰκουμενικῆς ἐννοίας, εἰς τὴν καθολικότητα καὶ τὸν πλήρη ρυθμὸν τοῦ Κόσμου. Οὕτω, μὲ πρῶτον μέλημα τὸν ἔρωτα καὶ μὲ σύντροφον τὴν ποίησιν - ἥτις, εἰς τὴν βαθυτέραν τῆς ὑπόστασιν, δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ τὸν ἵμερον - εἶχε πραγματοποιήσει πολλὰ ταξίδια εἰς τὴν Δύσιν καὶ τὴν Ἀνατολήν, ἐξ ὧν, τὸ ἀνωτέρω ρηθέν, ὑπῆρξε τὸ μεγαλύτερον.

Προσεχώς

2008-09-05T08:28:00.000+03:00

Θα απαντηθούν πολλά ερωτήματα σχετικά με την τέχνη