Όταν απ’τη βάρδια του, τη βραδυνή σχόλασε
Στην κάμαρά μου ήρθε, χτυπώντας την πόρτα απαλά
Κι ώρες πολλές σε κακόφημες συνοικίες με τραβούσε
Μού’λεγε πως για τα λεφτά κάνουν τα πάντα στην Αμερική
Και πως για λίγα δολάρια παραπάνω παίρνεις σπέσιαλ περιποίηση
Κι εγώ του’λεγα πως το μόνο που θέλω είναι να δω
«Σαν πάμε μέσα», μου’λεγε, «κι εσύ θα δοκιμάσεις!»
[…»Γύρνα απ’την άλλη!» της λέω. Πριν τελειώσω την κουβέντα, η άλλη γυρνάει, σκύβει και με τα δυο της χέρια μου ανοίγει τα κωλομέρια μες στη μούρη. Ώσπου να πάρω χαμπάρι γυρνάει πάλι, τσιμπάει το χαρτί κι εξαφανίζεται με τον Ozzy να τραγουδάει No more tears. Χύνω μια βότκα πάνω μου, δίνουμε κάνα τιπ και τέτοια. Μου λέει ο Γουίλ: «Τι λες; Θα πάρεις ένα γύρο;» (lapdance). Του λέω: «καλή αυτή!». Είναι που είμαστε και πρώτο τραπέζι κι όλες σε μας έρχονται πρώτες, είναι και που είμαι λίγο χαμένος, σκάει ο Γουίλ τα τεν μπακς και μου λέει: «Σε λίγο θα’ναι δικιά σου!». «-Μα», «-μου» και τέτοια, έρχεται η άλλη και …]
Me and Will in the field, ten years ago
* Ίσως το πιο εντυπωσιακό που συνέβη εκείνη τη νύχτα, ήταν το ελάφι που εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στο αυτοκίνητο και το ίδιο ξαφνικά εξαφανίστηκε. Πηγαίναμε από ένα μπαρ, σε ένα άλλο. Ήμασταν στο κέντρο της πόλης, στο πιο downtown..
ΑπάντησηΔιαγραφήαυτός σε ξεστράβωσε λοιπόν...
ΑπάντησηΔιαγραφή