Η μικρή παράγκα ήταν σκοτεινή και από μέσα δεν ακουγόταν το παραμικρό. Δίπλα στην πόρτα υπήρχε ένα πιάτο φαΐ, μπόλικα φρούτα και ένα μπουκάλι κρασί.
Η πόρτα άνοιξε και στο ημίφως εμφανίστηκε η σιλουέτα ενός γέρου. Η εμφάνισή του ήταν αποτρόπαιη. Τα μακριά, αραιά, άσπρα μαλλιά του, ήταν ανακατεμένα και μπλεγμένα σε τεράστιες τζίβες. Όχι ωραίες, περήφανες τζίβες σαν του Μπομπ Μάρλεϋ, αλλά τυχαίους κόμπους, γεμάτους κλαδάκια που θύμιζαν φωλιές πουλιών. Τα πάλαι ποτέ άσπρα μούσια του ήταν τώρα κατακίτρινα, γεμάτα υπολείμματα φαγητών και εξίσου τζιβιασμένα. Ήταν ντυμένος με κουρέλια, φορεμένα το ένα πάνω από το άλλο, που του έδιναν ένα ακανόνιστο σχήμα. Στα πόδια φορούσε στο ένα μια λιωμένη παντόφλα ενώ το άλλο ήταν τυλιγμένο σε έναν αυτοσχέδιο επίδεσμο. Αλλά το θέαμα που πραγματικά δεν αντεχόταν ήταν η αρρώστια. Τεράστια σπυριά γεμάτα πύον και φλύκταινες που έσκαγαν, κάλυπταν κάθε ορατό σημείο του σώματος, το πρόσωπο, τα χέρια, τις κνήμες.
Και φυσικά κανείς δεν άντεχε τη μυρουδιά. Ούτε τα σκυλιά, που πάντα από μια σεβαστή απόσταση, τον γαύγιζαν ασταμάτητα, με τις τρίχες στο σβέρκο κάγκελο, κάθε φορά που περνούσε κοντά από την περιοχή τους.
Στο χωριό τον ήξεραν όλοι με το παρατσούκλι «ο Σκοτεινός», ίσως γιατί κυκλοφορούσε πλέον μόνο νύχτα. Από ιστορίες γι’ αυτόν, άλλο τίποτα.
Ο γέρος, στάθηκε αρκετή ώρα στο κατώφλι. Έπειτα έσκυψε καταβάλλοντας έντονη προσπάθεια, και πήρε το μπουκάλι το κρασί. Προσπάθησε να πιει μερικές γουλιές, αν και το περισσότερο χύθηκε στα μούσια του και αμέσως ξέρασε. Ήπιε ξανά και ξαναξέρασε. Την τρίτη φορά ήπιε μόνο μια γουλιά και όσο κι αν το σώμα του σειόταν από τους σπασμούς της αναγούλας, κατάφερε και κρατήθηκε.
Ο βασιλιάς του έστειλε πολλές φορές γιατρό, όμως εκείνος τον έδιωξε λέγοντας πάντα ότι δεν εμπιστεύεται τη δυτική ιατρική, ότι όλοι οι γιατροί είναι τσαρλατάνοι που σκέφτονται μόνο το χρήμα, ότι ο καλύτερος γιατρός είναι ο εαυτός μας και τέτοια.
[Συνεχίζεται...]
0 αντανακλάσεις:
Δημοσίευση σχολίου